Εκτύπωση E-mail

                  3η  Ενότητα : Ιστορία της τέχνης της Φωτογραφίας

 

         Η αρχή της Φωτογραφίας και ο Πικτοριαλισμός

 

Nicephore Niepce, Louis Daguerre, Julia Margaret Cameron, Nadar.

 

Πατήστε πάνω στα έγχρωμα ονόματα, πιο πάνω ή πάνω στους συνδέσμους, αριστερά στο μενού, για να μεταφερθείτε στους αντίστοιχους φωτογράφους.

                                                                                                    επιστροφή στο προηγούμενο

 

Με την ανακάλυψη της φωτογραφίας , οι άνθρωποι κατάλαβαν πως στην ουσία εκείνο που βρήκαν ήταν η  δυνατότητα που είχε η φύση να μπορεί να εγγράφει εικόνες του εαυτού της.

Στην αρχή αφέθηκαν στη γοητεία του «απροσδόκητου» που ανακάλυπταν στις φωτογραφίες τους και κατόπιν βάλθηκαν να κάνουν «μελέτες της απλής παρουσίας», εννοώντας πως φωτογράφιζαν έχοντας κατά νου πως το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτε άλλο από μια πιστή καταγραφή όλων όσων υπήρχαν γύρω τους δηλαδή μια πιστή καταγραφή αυτού που πίστευαν πως αποτελεί την «πραγματικότητα».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η «ανακάλυψη» της φωτογραφίας συμπίπτει με το τέλος του «Κλασικισμού»  και τις απαρχές του «Ρομαντισμού».

Ο «Κλασικισμός» ταυτίζεται με την έννοια της προοπτικής,  σε μια προσπάθεια ώστε να απεικονισθεί «ότι ακριβώς βλέπει το μάτι»,  και ο «Ρομαντισμός» είναι ένα κίνημα που αντιτάχθηκε στην αριστοκρατία της εποχής, έδωσε έμφαση στην πρόκληση ισχυρής συγκίνησης μέσω της τέχνης καθώς και μεγαλύτερη ελευθερία στη φόρμα, σε σχέση με τις κλασικές αντιλήψεις.

Όλα αυτά έδεσαν αρμονικά με τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, που έφερε στο προσκήνιο το «άτομο» και την ιδεαλιστική προσέγγιση του κόσμου,  ως αντίδραση στον ορθολογισμό και τις «απόλυτες» αλήθειες του Διαφωτισμού.

Στη συνέχεια οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν  στην «οικοδόμηση του βλέμματος». Στην προσπάθεια των  φωτογράφων να απαντήσουν στην «κατηγορία» της «πιστής και μηχανικής καταγραφής της φωτογραφικής μηχανής» και να κυριαρχήσουν πάνω στο μέσον προέκυψαν το  Στιγμιότυπο και κατόπιν ο Πικτοριαλισμός,  

«Οι φωτογράφοι της εποχής ήταν καλλιτέχνες (με γνώσεις ζωγραφικής) και εξοικειωμένοι, και οι ίδιοι και το φιλότεχνο κοινό, με τις παλιότερες απεικονιστικές παραδόσεις. Προσπάθησαν λοιπόν να  χαλιναγωγήσουν τη φύση και να την ''βάλουν στο καλούπι της παράδοσης''. Έτσι, οι πρωτοπόροι αναζήτησαν φαινόμενα που έμοιαζαν να αποτελούν ολοκληρωμένες συνθέσεις όπως αυτά που φαίνονταν στους ζωγραφικούς πίνακες. Την προσοχή τους τραβούσαν πχ δέντρα που τα κλαδιά τους αναπτύσσονταν συμμετρικά και αντανακλάσεις που ήταν ''έτοιμες συνθέσεις'' ».

Στη συνέχεια, για να δώσουν νόημα στις εικόνες τους, και να σιγουρευτούν πως αποτελούν κάτι περισσότερο από τυχαίες αναπαραστάσεις της φύσης. Έτσι άρχισαν να χρησιμοποιούν υπαινιγμούς που είναι συνδεδεμένοι με τους δείκτες και τα σύμβολα. Έτσι μπορούσαν να δώσουν έμφαση, να εστιάσουν και να καθοδηγήσουν τον θεατή ώστε να κατανοήσει αυτό που έβλεπε, θεωρώντας μάλιστα πως έτσι η φωτογραφία καθιερώνεται ως τέχνη.

Τέτοιες συνθέσεις είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί στη ζωγραφική και οι φωτογράφοι προσπάθησαν κάνουν το ίδιο με αποτέλεσμα οι φωτογραφίες να μοιάζουν υφολογικά και θεματολογικά με πίνακες ζωγραφικής.

Το «ρεύμα» αυτό αργότερα ονομάστηκε Πικτοριαλισμός

Αυτές οι «διαδικασίες» είναι φανερές από την αρχή, όπως στο εικονογραφημένο με φωτογραφίες βιβλίο του W.H. Fox Talbot (έκδοση 1844), που είχε τίτλο «The Pencil of Nature» (Το μολύβι της φύσης). Το βιβλίο  δημοσιεύτηκε σε συνέχειες και περιείχε είκοσι τέσσερις φωτογραφίες στερεωμένες πάνω στις σελίδες, κάθε μία με ένα συνοδευτικό κείμενο.

 

                                                                                                    επιστροφή στο προηγούμενο