web analytics

Μικρές φωτοϊστορίες

Μικρές φωτοΐστορίες 4

📌  Στην Τέχνη ωραίο είναι εκείνο που έχει χαρακτήρα. Χαρακτήρα ονομάζουμε τη δυνατή αλήθεια ενός κάποιου φυσικού θεάματος, ωραίου ή άσχημου και μάλιστα, αυτό που θα αποκαλούσαμε διπλή αλήθεια: την εσωτερική αλήθεια εκπεφρασμένη εξωτερικά. Αυτό συμβαίνει με την ψυχή, το αίσθημα, την ιδέα που εκφράζει ένα πρόσωπο, τις χειρονομίες και τις πράξεις ενός ανθρώπου, τα χρώματα του ουρανού, τη γραμμή του ορίζοντα.

📌  Κι επειδή μόνον η δύναμη του χαρακτήρα κάνει την ομορφιά της Τέχνης, συμβαίνει συχνά το πιο άσχημο της Φύσης να είναι το ωραιότερο της Τέχνης.

📌  Άσχημο στην Τέχνη είναι μονάχα το στερούμενο χαρακτήρα, αυτό που δεν έχει ούτε εσωτερική ούτε εξωτερική αλήθεια. Το άσχημο στην Τέχνη είναι το ψεύτικο, το τεχνητό, αυτό που ζητά να είναι ωραίο αντί για εκφραστικό.

📌  Όταν ένας καλλιτέχνης θέλει να ωραιοποιήσει τη Φύση και προσθέτει πράσινο στην άνοιξη, ή ρόδισμα στην αυγή, όταν μαλακώνει το μορφασμό του πόνου, το μαρασμό του γήρατος, την ελεεινότητα, όταν τακτοποιεί τη Φύση, τη συμμαζεύει, τη μεταμφιέζει, τη μετριάζει σύμφωνα με τα γούστα ενός αμαθούς κοινού, τότε γεννά την ασχήμια διότι φοβάται την αλήθεια.

📌  Ο καλλιτέχνης είναι επίσης ο έμπιστος της φαινομενικά αναίσθητης Φύσης. Τα δέντρα, τα φυτά του μιλούν σαν φίλοι. Οι γέρικες ροζιασμένες βελανιδιές του λένε την αγάπη τους για την ανθρωπότητα, την οποία προστατεύουν με τα απλωμένα κλαδιά τους. Τα λουλούδια συζητούν μαζί του, είναι οι γλυκιές κουβέντες που του απευθύνει η Φύση. Γι’ αυτόν, η ζωή είναι άπειρη χαρά, αιώνια μαγεία, βακχική μέθη

«Η Τέχνη» του Auguste Rodin (Ωγκύστ Ροντέν) 1840 – 1917

Δείτε τις φωτωγραφίες πατώντας εδώ

Μικρές φωτοΐστορίες 6

📌 Οι κοινωνίες «της πληροφορίας», των τραπεζών και των «αγορών» χρόνια τώρα συστηματικά προωθούν την ατομικότητα αντί για την συνύπαρξη, ώστε να είμαστε ξεχωριστά άτομα – μονάδες και να αθροιζόμαστε σε ομάδες αντί για οικογένειες, παρέες, συν-χωρ-ιανούς, συν-πολίτες. Αυτή η αλλοτρίωση οδηγεί στη ΜΟΝΑΞΙΑ.

📌 Αντί-δραση είναι το συν: η συν-εύρεση, η συν-ύπαρξη, η συν-μετοχή, η συν-κίνηση απαραίτητα εφόδια για την επι-βίωση, διαφορετικά ο βίος γίνεται αβίωτος.

Μικρές φωτοΐστορίες 7

Εἶναι τά βλέφαρά μου διάφανες αὐλαῖες

Ὅταν τἀνοίγω βλέπω ἐμπρός μου ὅ,τι κι’ ἄν τύχει

Ὅταν τά κλείνω βλέπω ἐμπρός μου ὅ,τι ποθῶ.

Ο τελευταίος στίχος από το ποίημα «Πουλιά του Προύθου» (1935) συλλογή «Ενδοχώρα» του Ανδρέα Ἐμπειρῖκου (2 Σεπτεμβρίου 1901 – 3 Αυγούστου 1975).

Ακούστε το στίχο μελοποιημένο από τον Θανάση ΠαπακωνσταντίνουΔιάφανες αυλαίες εδώ

Μικρές φωτοΐστορίες 9 – Μουσική και Μουσικοί

📌  📌  Τι σου ζητά η Τέχνη για να απολαύσεις «τα θέλγητρα και τα κάλλη της»;

📌 Ζητά να έχεις: συναίσθημα, να συγκινείσαι, να αγαπάς, να δείχνεις τρυφερότητα, να ελπίζεις, να δονείσαι εσωτερικά, με λίγα λόγια να ζεις ολοκληρωμένα.

📌 Ζητά να έχεις: γνώση, μεγάλη θέληση, ανεξάντλητη υπομονή, διαρκή προσήλωση, μεγάλη πειθαρχία, τεράστια εργατικότητα και φυσικά να μην απογοητεύεσαι από τις δυσκολίες.

** Στην Τέχνη η έμπνευση χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις είναι απλώς άχρηστη.

* Οι μουσικοί πιστεύω πως καταλαβαίνουν περισσότερο απ’ όλους αυτές τις αξίες